In de vorige Bos Barst Los ben ik ingegaan op het feit dat boeren steeds slimmer worden. Gelukkig worden we dat ook. Met het oog op de toekomst, om een gesprekspartner te zijn en te blijven en je moet natuurlijk blijven leren voor jezelf (als je dat wilt). Ook binnen je bedrijf moet je met de tijd meegaan, dus… innoveren. Echter, bij dit laatste zet ik steeds vaker mijn vraagtekens.
Soms lijkt het wel eens dat we aan het innoveren zijn, om maar te innoveren… Ik begrijp natuurlijk ook wel dat wanneer je als agrarische Nederland een koppositie wilt behouden binnen het internationale agrarische krachtenveld, dan moet je niet stil blijven zitten. In Nederland zitten we met het luxeprobleem dat we al op een heel hoog niveau zitten qua kennis, productie en vakmanschap. Dus de stappen die we maken zijn klein in verhouding met de stappen die gemaakt worden in bijvoorbeeld Oost-Europa. Maar goed, beter kleine stapjes als geen stapjes, maar als ik dan weer een artikel lees over de ontwikkeling van de koeientuin, dan denk ik: tsjongejongejongejonge… pffff… wat wordt er weer een geld over de balk gesmeten.
Dit soort geldverspilling begon allemaal toen de overheid het OVO-drieluik (onderwijs – voorlichting – onderzoek) de nek om heeft gedraaid. Het onderwijs moest commerciëler en probleemgericht worden, de voorlichting werd geprivatiseerd en het onderzoek moest opzoek naar opdrachtgevers en sponsoren. Allen met het gevolg dat de kwaliteit verminderde en dat je met regelmaat vraagtekens kunt zetten bij de onafhankelijkheid van onderzoek.
Maar goed, nu komt het… het ministerie van LNV kreeg door het wegvallen van de kosten van het OVO-drieluik in één keer meer geld om handen. Dit geld moet toch op één of andere manier uitgegeven worden. Slimme ambtenaren bij LNV bedachten toen dat dat geld wel in kennis en innovatie gestoken kan worden (het moderne OVO-drieluik zeg maar). Om dit geld te verdelen werden er subsidiepotjes gemaakt, met als gevolg dat instanties als ASG, PPO, LTO-projecten, DLV en noem maar op allemaal gingen lurken aan de subsidiestroom uit Den Haag… Het ene nutteloze project na het andere nutteloze project wordt geschreven. De ene studieclub is nog niet opgericht, of het andere netwerk dient zich al aan. Allemaal met specifieke leerdoelen of om inspiratie (gatveramme, wat een rotwoord) op te doen. Allemaal met zogenaamde projectmanagers die rond de 150 Euro per uur schrijven en die elkaar iedere keer weer aan het werk zetten. En is de boer er beter van geworden??? In mijn ogen is het allemaal oude wijn in nieuwe zakken, maar de wijn is wel van veel slechtere kwaliteit, vaak met een raar nasmaakje…
Sporadisch kom je nog eens een goed project tegen. Bij ons thuis zijn we, samen met 11 andere bedrijven, deelnemer van het project Duurzaam Melkvee Groningen. Een pilotproject in Groningen, die haar wortels kent in Brabant, waar de laatste jaren goede resultaten zijn geboekt (lees: geld verdiend), door het verbeteren van de duurzaamheid van de veestapel. Een project met praktische mensen, inhoudelijke discussies en helder geformuleerde doelen. Eindelijk weer eens een project waar de koe en de boer centraal staan en niet het winstbejag en de werkgelegenheid. Eindelijk weer een project waar de wijn goed smaakt!
